از وقتی که یادم میاد، مشتری مغازه ی پدر بود و به صورت اقساط، النگو برای خودش میخرید تا به عنوان پس اندازی برای آینده ی بچه هاش باشه. شوهرش معتاد بود و از ترس اینکه پولایی که از کار کردن تو خونه ی مردم، به دست میاره رو از دستش درنیاره، مجبور میشد از پدر النگو به صورت اقساط بخره. همیشه هم النگوهاش رو یه شماره کوچیکتر میگرفت که شوهرش به زور کتک هم نتونه از دستش دربیاره. ۲ سالی بود که ندیده بودمش. امروز تو مراسم تدفین اسدالله خان، بتول کوچیکه هم آمده بود. خیلی پیرتر و شکسته تر از پیش. شنیده بودم که شوهرش مرده و دیگه از این بابت اذیت نمیشه، ولی اینکه چرا انقدر شکسته تر از قبل به نظر میرسید، یه کم متعجبم کرد!

سر صحبت رو که باز کرد، فهمیدم که پسر بزرگش که حامیش بود و همیشه از زیر دست شوهر معتادش درش میآورد، یکباره و ناکام از این دنیا میره و بتول کوچیکه رو تنها و بی یاور میذاره!

خودش میگفت: قهر خدا بود که پسرم ناکام شد! وقتی شوهرم مرد، خدا رو شکر کردم که از دستش خلاص شدیم. شکر خدا برای رفتن یکی از بنده های خدا، هر چند بنده ی بد خدا هم که باشه، قهر خدا رو به دنبال داره!

از ظهر توی این فکرم که حرفش چقدر میتونه درسته باشه؟!