تاتوره خانوم

تکه کاغذ

mrs-tatoore — Fri, 04 Jul 2008 16:02:18 GMT

تكه كاغذ كوچولو همراه باد تكان ميخورد و در هوا معلق بود. از هر كوچه و برزني كه عبور ميكرد، ديده هايش را در سینه ثبت مي كرد. جايي، در خانه اي، التماس دختركي را ديد كه براي داشتن يك عروسك كوچولو به هق هق افتاده است و پدر از شرم، به چهره ی دخترش نگاه نمي كند. در خانه اي نزديك آنجا، مادري مهربان، عروسك هاي دخترش را با دخترك همسايه تقسيم مي كرد. جايي ديگر، دستان خشن مردي كارگر، گونه هاي همسرش را نوازش ميكرد و در همان نزديكي، جيك جيك مستانه ی دو عاشق كاغذ را به لذتي شيرين رساند. جلوي مغازه اي، تمناي چشمان ملتمس پسركي را ديد كه براي چشيدن طعم كلوچه اي دهانش را مزه مزه مي كند. کمی آنطرفتر پدري دست در دست پسر خردسالش، خوراكيهاي كودكانه را به خانه ی دو كوچه بالاتر ميبرد تا پسرک دیگری شاد شود. در خانه اي كوچك ولي گرم، دستان كوچك دخترکانی، خستگي از شانه هاي مادر و پدرشان در مي آورد و جایی ديگر پدري، طفلانش را نوازش كرده و قصه ی زندگي يادشان ميداد. خيابان هفتم، حجله ی جواني را گذاشته بودند و مادري بود كه مرگ فرزندش را ضجه ميزد. ولی همسايگان، تسلايش ميدادند و در خيابان نهم، مادري دست نوعروس زيبايش را در دست جوانش ميگذاشت و برايش خوشبختي آرزو ميكرد. چه اتفاقاتي بود در سفر يك روزه ی كاغذ، همراه باد ... تكه كاغذ، ثبت بسياري وقايع را به فراموشي سپرد! آنجا كه پدري دست دختركش را به خاطر برداشتن لقمه ناني اضافه از سفره ی خالي اشان با آتش سيگارش سوزاند تا "لقمه اندازه ی دهانش بخورد"... آنجا كه مادري پسرش را با يك لا پيراهن، در سرماي زمستان، به تكدي گري مجبور مي كرد... آنجا كه زني در غياب شوهرش، با دیگری، رابطه داشت... آنجا كه مردي از درد خماري در خود مي پيچيد... آنجا كه مغازه داري آب در شير ميريخت و به دست مشتري ميداد... آنجا كه پدري در عين مستي به دخترش تجـ.اوز كرد... آنجا كه مادري همه ی روزش را در سالن مد مي گذراند و پسرش، به ايدز مبتلا شده بود و او بيخبر بود... آنجا كه دختري شرفش را به بهاي ساندويچي به باد داد... آنجا كه... آنجا كه...
نه! تكه كاغذ اينها را باور نداشت و ثبت نكرد...

کمی تا قسمتی غزل؟

mrs-tatoore — Thu, 03 Jul 2008 13:32:18 GMT

دلا بشنو که دلتنگ و غریبم

بیا جانا، بیا من بی حبیبم

در این دنیای بی مهر و محبت

منم تنها و نالان، بی شکیبم

کسی پیدا نشد دردم بفهمد

چه گویم با شما؟ اندر لهیبم

چه دردی دارد این دل؟ مشکلش چیست؟

دوا خواهم و لیکن بی طبیبم

دوایم جرعه ای مِی باشد اما

سبو بشکسته و من بی نصیبم

پ.ن: بدین وسیله، به محضر اساتید عرصه ی نظم و نثر، مراتب شرمساری خود را اعلام میدارم، با این چند بیتی که از خودمان (در زمان جوانی) ویل دادیم! باشد که مورد عفو و شفقتشان قرار گیرم!

همه پرسی!

mrs-tatoore — Tue, 01 Jul 2008 20:34:18 GMT

دلم میخواد امشب تا صبح جلال همتی بخونه و من برقصم. انقدر که زیر پام تاول بزنه! (این حس، بدجوری از سرخوشیه!)

پ.ن: آیا کس دیگه ای هم، از دوستان، هست که مثل این فرزاد قهرمان، از قالب و فونتم شاکی باشه؟ این آق فرزاد قهرمان، بدجوری شاکیه! به نظرتون چی کار کنم؟

۱ـ بندازمش دور و یکی دیگه از سوپریمون بخرم؟

۲ـ بدمش نمکی و با پولش آب زرشگ بخورم؟

۳ـ بذارم بمونه؟

۴ـ هیچکدام! (اگه نظرتون هیچکدامه، یعنی چی اونوقت؟)

بعد نوشت: از همه ی دوستای گلم که منت گذاشتن و نظر ارزشمندشون رو عنوان کردن، بی نهایت ممنونم.

مخالفین: زن زیادی عزیز، ملک محمد، هستی جونم، سیرترشی متا’هل جیگرم، فرزاد عزیز.

موافقین: روزنوشت های یک مورچه! (کتی مهربونم)، کوروش راد (دوست خوب و مهربونم)، hasan almasi (دوست عزیز و هنرمندم)، ال - وای (ای وای) جان جان، زن وحشی دوست داشتنیم، یادداشت های یک زن سی ساله (مودی جونم)،نازی عزیز و نازم، یواشکی های من عزیز، بعد از ظ ه ر سگی (داداش جان نازنینم).

بی طرف: سایه (مامان نی نی) گلم.

خیلی خیلی عذر می خوام از محضر شما دو دوست گل و نازنینم - علی (کازابلانکا)، سگ سیبیل - که احترام ویژه ای پیش من دارین، اما موضعتون رو متوجه نشدم. IQ ی من در حد هویج پخته اس! متوجه نشدم که موافقین یا مخالف!؟!

پ.ن (بعد نوشت)[عجب شیر تو شیری شد اینجا! hasan almasi گیر نده جون تاتوره!]: از اون دوستای عزیزی که مجبورن این قالب رو تحمل کنن، خیلی خیلی معذرت میخوام. خیلی دوست دارم که بتونم همه رو راضی نگه دارم. اما میدونین که نمیشه و به هر حال، تنها راه همین همه پرسیه و احترام گذاشتن به اکثریت آراء.

غافلگیر کننده و بی نظیر

mrs-tatoore — Sun, 29 Jun 2008 15:38:18 GMT

تاتوره
گل مرداب
گل وحشی
دلم رام دوستی توست
تاتوره
گل مرداب
گیاه باران
چشمم را به تو پیوند میزنم
و دستانم
رشته های دوستی را سبز می شود
تاتوره
گل زیبا
گل تنها
رو به سوی نور
به کدامین اوج می روی خاتون؟
بانو
به کدامین افق چشم داری؟
تاتوره
گل تنها
گیاه غمگین
تاتوره...

پ.ن: بی نهایت ممنون... دوست خوبم. واقعاً نمیدونم چی بگم. هیچ کلمه ای نمیتونه احساسم رو نسبت به این حس پاک و شعر زیباتون، بازگو کنه. به پاس قدردانی، سر تعظیم فرود میارم. امیدوارم لایق این همه مهرتون باشم.

قصه’ ما به سر رسید...!

mrs-tatoore — Sat, 28 Jun 2008 20:03:18 GMT

تعطیل!

!

mrs-tatoore — Fri, 27 Jun 2008 20:44:18 GMT

زندگی میگن برای زنده هاس، اما خدایا...

بس که ما دنبال زندگی دویدیم، بریدیم که!

پ.ن: هایده

بازیِ خط خطی

mrs-tatoore — Thu, 26 Jun 2008 23:28:18 GMT

از طرف شوالیه’ عزیز به یه بازی دعوت شدم. (اصولاً چون به دعوت همه لبیک می گوییم و ترک عادت موجب مرضمان می شود، فلذا بر خودمان وظیفه دانستیم که یک بار دیگر مشت محکمی بر دهان یاوه گویان شرق و غرب زده و به ندای دوستی دیگر، لبیک بگوییم! ) به این مضمون که: بهترین جمله، شعر و یا قطعه ای که به نظرم میرسه و می دوستمش، با خط خودم بنویسم و تو وبلاگ قرار بدم. بعدم هر کسی رو که خواستم، دعوت به بازی کنم. (برخلاف بقیه ی هتلها و تالارها، این یکی محدودیت سرویس دهی و پذیرایی نداره. هر چند نفر رو که بخوام، می تونم به دعوتم.)

تاتوره خدای اعتماد به نفسیه! میگین نه؟ پس نگاه کنین! (:خنده دست و پا زنون)

اثر هنری تاتوره خانوم! (:دی)

اینها هم دعوتی های من: تا چهل .:. ممل و مامان .:. دفتر خاطرات .:. بعد از ظ ه ر سگـی .:. ولیعهد (سینا و صدرا) .:. لايه هاي يخي .:. پلنگ صورتی .:. روی میز آشپزخانه .:. سگ سیبیل .:. من سارا. یک ناشنوا .:. نوشته های خانوم مارپل .:. ني ني ناز و مامان باباش .:. رونالی .:. فقط به خاطر تو .:. راوی .:. گل بارون زده .:. این خانه سیاه است .:. هرکی هرجا هرچی .:. بولوت .:. یادداشتهای یک زن سی ساله .:. سیرترشی متاهل .:. زن زیادی .:. روزمرگی .:. من زنی وحشی .:. پیاده رو .:. يواشکي هاي من .:. افق .:. تی تی خانومی و روزگار .:. هنا خانوم .:. من نوشا هستم .:. گاه نوشتهای رها .:. الی جیگر سوخته .:. معرفی شهر و استان همدان و زندگی در آن .:. نیما (شوالیه) .:. حرف دل .:. hasan almasi .:. کوروش راد .:. کازابلانکا .:. نوشته های یه مامان .:. ساغی سرمستان .:. مطبخ خاله خانم .:. تلنگر .:. هر کسی که قابل دونست، تشریف بیاره (بازی کنه). قدمش روی چشم!

پ.ن: جان تاتوره، هر کی میخواد این بازی رو انجام بده، سعی کنه بدخط بنویسه که من دپرس نشم خو! (:زبون)

پستونک!!!

mrs-tatoore — Tue, 24 Jun 2008 14:57:18 GMT

دیروز تولد پسرخواهرم بود. با دخترا رفتیم که براش کادو بگیریم و بعدم بریم آرامگاه باباطاهر، مراسم جشن و آتیش بازی بود. بهمن هاشمی و آزاده نامداری مجری بودن و پوران درخشنده و مجید اخشابی هم اومده بودن.

سوای کادوی اصلی، یه پستونک خریدیم برای علیرضا (۱۲ سالشه) که یه کم بخندیم. رفتیم که جعبه کادو بگیریم، فروشندهه یه جوونیه حدوداً ۳۰ ساله. تا پستونک رو دید، یه برق شیطنتی افتاد تو چشاش و گفت برای مادر شوهره یا مادر زن؟! گفتم هیچ کدام رو نداریم که بخوایم براشون کادو بگیریم، برای پسرخواهرمه. گفت ولی عجب کادوی باحالیه برای مادرزن! حتماً میرم میخرم براش. گفتم جدی نمیگین! چون نمی تونین جواب خانومتونو بدین! گفت چرا! جدی میگم. میرم میگیرم. گفتم باید جوانب کارو بسنجین که مشکلی پیش نیاد. گفت نه! خیلی دوسم داره. با هم خیلی خوبیم و شوخی می کنیم. اون خندید، شاید از سر جوونی! ولی تاتوره ی بیچاره، دیشب همه اش خواب دعوای اون فروشنده رو با زن و مادرزنش میدید! (امیدوارم که ختم به خیر شده باشه!)

پ.ن۱: از همه ی دوستای مهربونی که اومدن اینجا، عذر میخوام که روز به این خوب و شادی، با پست غمگینم (قبلی) رو به رو شدن.

پ.ن۲: و خداوند زن را نمک زندگی آفرید، تا مردان را از گندیدن نجات دهد! (خوش به حال مردا واقعاً! )

پ.ن۳: امیدوارم که همه روز، روز پاسداشت مقام زن، مادر، مرد و پدر باشه و همیشه قدردان زحمات نازنینامون باشیم.

مادر... نابترین واژه

mrs-tatoore — Mon, 23 Jun 2008 15:26:18 GMT

م ا د ر

مقدسترین واژه ای که سه سال است از به زبان آوردنش محرومم! به کدامین گناه؟! خدایا تو جوابگوی دلم باش! بار دیگر فردا، با شاخه ای گلایل سفید، بر مزارش حاضر میشویم و مویه کنان، روزش را...

پ.ن۱: مادرانی که هستن، سایه اشون مستدام و مادرانی که نیستن، جایگاهشون بهشت برین.

پ.ن۲: روزتون مبارک بانوان ایرانی.

رکس یا زمبه؟ مسئله این است!

mrs-tatoore — Sat, 21 Jun 2008 21:28:18 GMT

سانس پنج امروز، رفتیم فیلم به اسبم دست نزن، محصول کشور آلمان، با دوبله ی همزمان. بد نبود. ولی هی فیلمش پاره میشد، یه چند دقیقه ای طول می کشید تا به هم بچسبوننش. (:خنده) گروه دوبلور کل فیلم، ۳ نفر بودن! جلال مقامی که با صدای مشخص و تابلوش، به جای همه ی شخصیتای مرد که حدوداً ۱۰ نفری می شدن، صحبت می کرد و خانوم شیرین نمیدونم چی چی هم به جای ۵ تا زن و ۱ پسر نوجوان، که صدای این پسر و صدای زن نقش اول، با هم مو نمیزد. حالا باز بقیه رو یا تو دماغی می کرد و یا صداش و کلفت می کرد و برعکس آقای مقامی، یه زیر و بمی به صداش میداد که مشخص بشه الان کدوم شخصیت داره حرف می زنه! یه خانوم جوونم بود که اصلاً معرفی نشد! که اونم به جای دختر نقش اول و یه بچه ی کوچولو تو یه سکانس، حرف می زد. روی هم رفته، بد نبود. اما راضی کننده هم نبود. با این حال، بچه ها خوششون اومده بود و قرار شد روزی یه سانس ببرمشون. (:گریه)

تو کل ۹۸ دقیقه فیلم + یه فیلم ۵ دقیقه ای به اسم در خانه ی ما که یه کار انیمیشن بود به کارگردانی مریم کشکولی نیا و قطعی های ناشی از پاره شدن فیلم! تاتوره ی بیچاره ی فلک زده، یه وری خم شده بود سمت چپ! الانم که اینجا نشستم و می تایپم، همینجور یه وری ام! خدا بر باعث و بانیش نعلت ابدی بفرسته! (:عصبانی) من نمیدونم بعضی ها اسم حموم تا حالا به گوششون نخورده؟ یا اگه خورده، با خودشون فکر نمی کنن که شاید کارایی داشته باشه؟ آقایی که بنده رو مفتخر کرده بودن و کنارم نزول اجلال فرموده بودن، انقدر بوی مطبوعی از خودشون ساطع می کردن (:تهوع) که من همینطور مست از بوی دل انگیزش، با چشایی نیمه خمار به پرده چشم دوخته بودم، ولی همه اش حواسم اینور بود که آقای محترم، آوار نشن روم! فضا که تاریک، منم بی مای شوشو! ایشونم بی هیز عیال! (:مو کندن :ناخن جویدن) هر چی من به چپ خم می شدم، انگار جای ایشون بازتر میشد!!! خدا رو شکر که دوره ی نیمکت گذاشتن تو سینماها، چند ده سالیه که تموم شده! وگرنه الان اینجا یه تاتوره ی پرس شده ی بوگندو داشت براتون وراجی می کرد!

پ.ن: خدا آخر و عاقبت همه رو ختم به خیر کنه! ایضاً تاتوره ی بی نوا رو! حالا فردا چی نصیب من فلک زده میشه، اللهُ اعلم! همه رو رکس میگیره، تاتوره رو زمبه! (:قلب شکسته)